Twee gezichten

Reclames worden ontworpen om de mens te boeien. Te inspireren, te overtuigen, kennis te laten maken en natuurlijk om een product aan te bieden. De werkelijkheid wordt mooier gemaakt. Mensen worden mooier gemaakt en de mooiste plekken worden gezocht om het product te tonen. Dit alles om jou een zo mooi en perfect mogelijk plaatje te geven wat jij zal associeren met dat product. Een goed idee. Nog betere marketing.

De bladen staan er vol mee. Vrouwen met een prachtige, egale huid. Glanzende haren, heldere ogen en lippen om te zoenen. Een platte, strakke buik, mooie, lange en slanke benen. Een figuur waar je u tegen zegt. Kleding van de duurste merken, designschoenen en sieraden die waarschijnlijk meer waard zijn dan alles wat er in jouw huis te vinden is.

De mooiste mannen en vrouwen worden gevraagd voor chique campagnes van bekende merken, die mogelijk een ideaal zelfbeeld weergeven voor mannen en vrouwen wereldwijd. Maar is dit ‘ideale zelfbeeld’ wel zo ideaal? Want wanneer je aan de andere kant van de lijn staat en thuis je modetijdschrift openslaat, zie jij dan wel wat zij willen dat je ziet? Zie je prachtige modellen in nog mooiere kleding, die vandaag de dag de standaard blijken te zijn, of zie je een persoon waar jij totaal niet op lijkt en ook nooit op zal lijken?

Het is geen geheim meer dat opvoeders wereldwijd wijzen op de negatieve effecten van tijdschriften op meisjes en vrouwen (Mandal, 2004). 

Tijdschriften produceren niet alleen de schoonheidsmythe, maar zorgen ook dat de lezeressen, met name jonge meisjes, kritischer naar zichzelf kijken door de gepresenteerde slanke modellen en sensationele diëten. Studies wijzen uit dat reclame en massamedia een rol kunnen spelen in het creëren en versterken van bezorgdheid rond fysieke aantrekkelijkheid.

Het First things first manifest (Garland, 1964) stelt dat we niet moeten pleiten voor afschaffing van de hoge druk consumentenreclame. Dit is niet haalbaar. Waar zij wel voor pleiten is een omkering van de prioriteiten. Wij, designers, zouden ons moeten richten op meer gunstige en duurzame vormen van communicatie.

Niets is meer toepasselijk dan het beeld wat er nu in de modewereld voor meisjes en vrouwen wordt gecreëerd. Extreem dun is niet het nieuwe slank en je bent net zo veel waard met een jasje van 20 euro als een van 2.000 euro. We zouden ons moeten richten op het innerlijk van onze gebruikers. Wat drijft hen, wat zijn hun idealen en hoe willen zij hun leven vormgeven. Materialisme en het verknipte schoonheidsideaal moeten we overstijgen. We moeten teruggaan naar onszelf. Het delen van ervaringen en meningen zou als uitgangspunt moeten worden gezien in plaats van hetgeen aanprijzen wat de gemiddelde mens niet heeft.